Op elke school zwerven wel geruchten rond over twee docenten die verliefd op elkaar zijn, tot zover niks bijzonders. Normaalgesproken wordt er wat over gelachen, gesproken en tegenwoordig getweet en is het over. Het gaat echter de verkeerde kant op als de schooldirectie het online geroddel ziet als levensgevaarlijk voor hun personeel en daarbij voorstelt om in de kiem te smoren met een twitterprotocol. Zoals gewoonlijk hobbelt het middelbaar onderwijs achter de trends van het hoger onderwijs aan en is dit al eens lang, lang geleden aan de orde geweest bij de Windesheim school of media. Om verdere herhalingen bij andere middelbare scholen voorkomen komen hier nog één keer de redenen waarom een twitterprotocol totaal geen zin heeft.

Allereerst is het een beperking van de vrijheid van meningsuiting zonder enig hoger doel. We praten hier niet of staatsgeheimen, zakendeals of iets anders van groter belang. Simpel geroddel staat totaal niet in verhouding met de vrijheidsberoving die je pleegt door alle tweets te monitoren. De ‘schade’ is wat gelach en of dat nou online gebeurt of niet, het is niet van belang. Het is simpelweg zo’n protocol niet waard.

Dan slepen de voorstanders van een twitterprotocol weer het argument erbij dat alles wat je op twitter zet jarenlang blijft rondzwerven. Zo’n roddel van vandaag zou dus jarenlang het imago van een leraar verpesten. De zoekfunctie van twitter gaat echter niet verder dan een paar dagen terug, Google houdt ook maar een beperkt aantal tweets bij.
Zolang je klaagzang niet massaal wordt geretweet, er geen screenshot van wordt gemaakt en het geen onderdeel wordt van een nieuwsbericht is de levenduur hoogstens een paar dagen voordat het in een zwart gat verdwijnt. Nou is dat toevallig altijd het geval bij tweets over school, tenzij je een bomaanslag aan het plannen bent.

Ja, dat zwarte gat valt ook te doorzoeken, maar is het de moeite waard om speciaal contact op te nemen met Twitter HQ om een paar ordinaire tweets met wat geschop tegen leraren op te vragen? Het lijkt mij dat het na een paar dagen niemand er meer over praat, dat het buitenstaanders sowieso nooit heeft geïnteresseerd en dat een krant die in verliefde leraren nieuws ziet een bestaanscrisis heeft.

Wat overblijft is de gouden regel: Gebruik je verstand. Het is voor iedereen toepasbaar, van twitteraars tot paranoïde schooldirecties, en het maakt ieder onzinnig protocol volkomen overbodig. Dan kan er tenminste weer ongegeneerd geroddeld worden.